Kavramları sahiplenme hastalığı
“Biz Türkler” diye girmek istiyorum cümleye ama bu her yerde böyle midir bilemediğim için dememişim varsayın... İlla kavramları sahiplenmeye çalışıyoruz. Başarılı giden birşeyler varsa daha iyisini yapmak yerine kötülemeyi, kendimizle değil başkalarıyla uğraşmayı çok seviyoruz. Yakın zamanda bunun bir örneğini daha gördüm. Çok temiz, kısmen birlik içinde yaşayan, elinde birşeyi olmadan çaba harcayarak ilgi alanlarını sektör haline getirmeye çalışan Internet camiası şimdi monetize edilebilir hale gelen kavramları sahiplenme derdine girmeye başladı. Sanırım içine para ve ün giren herşey ortamı bozmaya başlıyor.
Bir blogger tanımı yapma çabasıdır gidiyor değişik ortamlarda. “Blog yazan bloggerdır” diyenler bir tarafta. “En önce ben yazmaya başladım, 25636... tane yazı yazdım, dolayısıyla blogger benim” diyenler bir tarafta. “Blog’dan para kazanıyorsan blogger’sındır” diyenler bir tarafta. Daha 1001 tip tanımlama kriteri atılıyor ortaya. Blogger’ın tanımı kimin umrunda haberleri var mı? sorarım... İster bu işten para kazansın, ister kazanmasın, ister 50.000 tane yazı yazsın, ister 5 tane düzgün yazı yazsın, ister... ister... Herkesin yaptığı kendine. İyi yapılan şeyler herkese yarıyor. İyi yapan böyle soğutulup kendi işine bakıp tabii ki zamanında kendisini yerenlere el vermiyor...
Dinlemenin konuşmaya, okumanın yazmaya tercih edildiği gün herşey farklı olacak eminim.
Uğur Özmen’in bir yazısından hatırlıyorum ve özetle “birşey olmadan birşey oldum sananlar” gibisinden bir selzenişte bulunmuştu... Keza gene Uğur Özmen, “Adam soru soruyor, sonra dinlemiyor” demişti bir yazısında. Gençler Uğur Özmen’i okuyorlar sanıyordum... Ya okuduklarını anlamıyorlar, yada okuduklarını sanıyorlarmış meğerse...
Gençlerin gençliklerine vermek lazım diyeceğim ama koca politikacılar da yapıyor... ne diyim...
